โดย.....นภา

           ผมได้อ่านเรื่องของ จอมพล ป. พิบูลสงคราม อดีตนายกรัฐมนตรีของไทย  จากwww.thaiembdc.org ว่า  ชื่อเดิม แปลก ขีดตะสังคะ เกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2440 เป็นคนอำเภอเมือง จังหวัดนนทบุรี
สมรสกับท่านผู้หญิงละเอียด (พันธุ์กระวี) ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคหัวใจวาย ณ บ้านพักที่ซากามิโอโน ซานกรุงโตเกียว เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2507 รวมอายุได้ 67 ปี
การศึกษา จบโรงเรียนนายร้อยทหารบก และรงเรียนเสนาธิการทหารบก ประเทศฝรั่งเศส
เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีรวมทั้งตำแหน่งควบอีกมากมาย เช่นผู้บัญชาการทหารบก ผู้บัญชาการหารสูงสุด แม่ทัพบก ผู้บัญชาการทหาร แห่งประเทศไทย รมว.มหาดไทย รมว.กลาโหม รมว. ต่างประเทศ
ปี  84 ญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกในประเทศไทย จอมพลป. ให้ญี่ปุ่นเดินทัพผ่าน ซึ่งเป็นผลให้หลังเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 เสร็จสิ้นลง จอมพลป. จึงต้องตกเป็นผู้ต้องหาอาชญากรสงคราม และถูกจับกุมขังเป็นเวลาหลายเดือน
แต่ก็ได้กลับมาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกรวมแล้วถึง 8 สมัย
ตอนนั้นใครๆ ก็คิดว่า เป็นคนเก่งที่คิดใหม่ทำใหม่ เรียกว่าถ้าขาดท่านแล้วคงไม่มีใครมาแทนได้ ด้วยนโยบายชาตินิยม เปลี่ยนชื่อประเทศสยามมาเป็นประเทศไทย และการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรม ให้สตรีเลิกนุ่งโจงกระเบนแล้วหันมาสวมกระโปรง ให้เลิกกินหมากพลูฯลฯ
จากเวป www.geocities.com ระบุว่า
จอมพล ป.กลับมาเรืองอำนาจอีกครั้งหลังพ้นคดี “อาชญากรสงคราม” โดยมีพลตำรวจเอกเผ่า ศรียานนท์ และจอมพลสฤษดิ์ ธนรัชต์ ค้ำบัลลังก์ เป็นเผด็จการอย่างสุดๆ ในเวลาต่อมา
ได้เลื่อนยศให้ พันเอกเผ่า ศรียานนท์เป็นพลตรีอย่างรวดเร็ว ยุคนี้เป็นยุคที่มีการช่วงชิงอำนาจ มีการทำรัฐประหารมากมายหลายครั้ง
เช่น 1 ตุลาคม  2491 เกิดขบถจากนายทหาร เรียกว่า “ขบถเสนาธิการ”
ฝ่ายกบฎมี พล.ต.เนตร เมขะโยธินพลตรีพล.ต.สมบูรณ์ ศรานุชิตพล.ต.หลวงวรรณกรรมโกวิท พล.ท. โพยม จุฬานนท์ ซึ่งเป็น ส.ส. เพชรบุรี พ.อ.ขุน ศรีสิงหสงคราม ร.อ.หิรัญ สมัครเสวี,ร.อ. สุรพันธ์ ชีวรานนท์,ร.ท. บุญช่วย ศรีทองบุญเกิดนายทหารและนักเรียนเสนาธิการอีกจำนวนหนึ่ง เข้าร่วมก่อการ
กบฏครั้งนี้ถูกรัฐบาลจอมพล ป. ซ้อนแผนปราบปราม อย่างราบคาบ
ยุคนั้น เผ่า  ตั้ง “รัฐตำรวจ”  สร้างอัศวินตั้งแต่แหวเพชรถึงแหวนทอง เป็นยุคอำนาจมืด มีการปราบปรามนักการเมือง
ต้นเดือนพฤศจิกายน ปีเดียวกันรัฐบาลจอมพล ป.ได้จับกุมพลเรือนนักการเมืองสายเสรีไทยมีนายทิม ภูริพัฒน์ นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ นายถวิล อดุล นายฟอง สิทธิธรรม นายเตียง ศิริขันธ์ ในข้อหา “กบฏแบ่งแยกดินแดน”
ต่อมา  23 กุมพาพันธ์ 2492 เกิดกบฏวังหลวง โดยนายทหารได้นำรถถังออกมา 6 คัน  แต่ พล.ต.สฤษดิ์ และพล.ต.ต. เผ่า  ทราบการเคลื่อนไหวนี้เสียก่อนจึงออกทำการกวาดสำเร็จ 
ช่วงนั้นรัฐบาลจอมพล ป. ต้องการถอนรากถอนโคนอำนาจนายปรีดี และกลุ่มเสรีไทย เพียงแค่สงสัยใครเป็นพวกนายปรีดี บุคคลนั้นก็ชะตาขาด
บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ เสียงไทย ถูกลอบยิง ผู้นำกรรมกรถูกจับ สมาคมกรรมกรถูกค้น โรงเรียนจีนและ นสพ.จีนถูกค้นหลายระลอก ครูโรงเรียนจีนและนักหนังสือพิมพ์จีนถูกจับและถูกเนรเทศเป็นจำนวนมาก 
ครูเตียง ศิริขันธ์ อดีตเสรีไทย ถูกฆ่า
ครูเตียง และเพื่อนครูอีก 2 คนในโรงเรียนประจำจังหวัดอุดรธานี นายคือปั่น แก้วมาตรและนายญวง เอี่อมศิลาโดน “ข้อหามีการกระทำเป็นคอมมูนิสต์”  ต่อมาในปีเดียวกัน การเตียงกับนายปั่นถูกปล่อยตัว ส่วนนายญวงถูกตัดสินจำคุกพร้อมเพื่อนอีกจำนวนหนึ่ง
ครูเตียงได้เดินทางไปเรียนต่อที่ระดับครู ป.ม.ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และไปเป็นครูที่โรงเรียนหอวัง ระยะหนึ่งแล้วกลับไปสมัคร ส.ส.ที่จังหวัดสกลนคร ครูครอง จันดาวงศ์ ช่วยวิ่งเต้นหาเสียงให้ด้วย จนชนะหลวงวรนิติปรีชา ส.ส.แต่งตั้งคนเดิม  ในปี 2497 ครูเตียง พร้อมพร้อมคนขับรถถูกจับไปสังหารโหดที่กลางป่า
วันที่ 29 พฤศจิกายน 2494 เกิดกบฎแมนฮัสตัน น.ต.มนัส จารุภา จับจอมพลป. มีการสู้รบด้วยอาวุธหนัก ของรัฐบาลโจมตีทหารเรือ จอมพลฟื้น ฤทธาคนี ผู้บัญชาการทหารอากาศ สั่งเครื่องบินทิ้งระเบิดจมเรืออยุธยา รัฐบาลปราบปรามฝ่ายกบฏอย่างราบคาบ ฝ่ายทหารเรือจึงหมดอำนาจทางการเมืองตั้งแต่นั้นมา 
จอมพล ป.  ได้ทำการกวาดล้างเสี้ยนศัตรูทางการเมืองอย่างรุนแรงและเฉียบพลัน มีการเข่นฆ่า ขังลืม รวมถึงสังหารโหด 4 รัฐมนตรีกลางถนน นักการเมืองจำนวนมากต้องลี้ภัยหนีตายและหลบไปกบดานอยู่ในชนบท
10 พฤศจิกายน 2495 รัฐบาลได้กวาดล้างจับกุมนัดคิดนักเขียนเป็นจำนวนมาก ในข้อหากบฏ อาทิเช่น นายอารีย์ ลีวีระ ผู้อำนวยการบริษัทไทยาณิชย์จำกัดซึ่งมีหนังสือพิมพ์สยามนิกรและพิมพ์ไทย อยู่ในสังกัด  นายแสวง ตุงคบรรหาร บก.หนังสือพิมพ์สยามนิกร นายบุศย์ สิมะเสถียร หนังสือพิมพ์ไทย นายอารี อิ่มสมบัติ บ.กฺ. ธรรมจักร ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นายกุหลาบ สายประดิษฐ์ หนังสือพิมพ์สุภาพบุรุษ นายเปลื้อง วรรณศรี นายฉัตร บุณยศิริ นายนเรศ นโรปกรณ์ นายมารุต บุนนาค และอีกมากมายรวม 104 คน เรียกว่า “กบฎ 10 พ.ย. 2495” 
ปีเดียวกัน นายอารี ลีวีระ เข้าสู่พิธีสมรสกับนางสาวกานดา บุญรัตน์ และเดินทางไปพักผ่อนที่หัวหิน ถูกลอบยิงตายในห้องพัก กลุ่มคนยิงมีตำรวจยศสิบโท และพลตำรวจอีก 4 นาย เป็นลูกน้องนายตำรวจอัศวินแหวนเพชรของ พล.ต.อ.เผ่า  นั่นเอง 
จอมพล มักแสดงให้ประชาชนเห็นว่ารัฐบาลของเขามีประชาธิปไตย มีการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 26 กุมพาพันธ์ 2500 ปรากฎว่าการเลือกตั้งมีการทุจริตอย่างเอิกเกริก มีทั้งพลร่มไพ่ไฟและการเวียนเทียนลงบัตร มีการปักตราพรรคเสรีมนังคศิลาของจอมพลป. มีรูปหัวไก่สีแดง เป็นเครื่องหมายที่กระเป๋า เมื่อกรรมการเห็นก็ให้บัตรลงคะแนนทันทีโดยไม่ต้องตรวจสอบรายชื่อ ถือเป็นการเลือกตั้งครั้งสกปรกที่สุด เท่าที่เคยมีมา ผลพรรคเสรีมนังคศิลาได้ 86 เสียงจาก 160 เสียง
ประชาชนนักศึกษาออกมาเคลื่อนไหวและออกใบปลิวโจมตี จอมพล ป.กับ พล.ต.อ.เผ่า ให้รับผิดชอบลาออก  และเดินขบวนไล่รัฐบาลจอมพลป.
ทำให้จอมพล ป.ได้ประกาศภาวะฉุกเฉิน ห้ามชุมนุมในที่สาธารณะและห้ามพิมพ์โฆษณาเกี่ยวกับการเมือง นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ทำหนังสือเรียกร้องให้ผู้แทนฯลาออกจากตำแหน่งนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยประท้วงด้วยการลดธงลงครึ่งเสานักศึกษาทั้ง 2 แห่งกับประชาชนต่างลุกฮือบุกเข้าสู่ทำเนียบรัฐบาล 
ในขณะที่ สฤษดิ์ กับเผ่า ขัดแย้งกันอย่างหนัก อำนาจและกลไกของจอพล ป. เริ่มพิกลพิการภายในพรรคเริ่มแตกแยกยากที่จะประสานผลประโยชน์กันต่อไปได้อีก จอมพล ป.สั่งยกเลิกตำแหน่งผู้บัญชาการทหาร ซึ่งเป็นตำแหน่งของ พล.อ.สฤษดิ์
พล.อ.สฤษดิ์ ประกาศลาออกจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม โดยมี พล.ท.ถนอม กิตติขจร รมช.กลาโหม พล.ท.ประภาส จารุเสถียร รมช.มหาดไทย พล.อ.ท.เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูล รมช.เกษตร พล.ต.ศิริ สิริโยธิน รมช.สหกรณ์ ลาออกตามไปด้วย 
เหลือแต่ตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบก พล.อ.สฤษดิ์ ธนะรัชต์สั่งขุนพลเตรียมพร้อม ส่วน พล.ต,อ. เผ่า ศรียานนท์ ก็ระดมกำลังพร้อมเช่นกันต่างคุมเชิงคุมกองกำลังกันอยู่ 
พล.อ.สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ยึดอำนาจการจอมพล ป.พิบูลสงครามและ พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ เพื่อนคู่รักคู่แค้น
วันที่ 14-15 กันยายน 2500  คณะนายทหารกองทัพบกทำหนังสือบังคับให้รัฐบาลจอมพล ป.ลาออกแต่จอมพล ป.หน่วงเหนี่ยวเวลา
วันที่ 16 กันยายน 2500  เวลา 20.00 น.พล.อ.สฤษดิ์ สั่งรถถังเคลื่อนเข้ายึดที่ทำการสำคัญของรัฐบาลทันที
พล.ต.อ.เผ่า ศรียานนท์ ถูกเนรเทศออกนอกประเทศ ส่วน จอมพล ป.หนีลงเรือไปทาง จ.ตราด เข้าสู่เขมร และกลายเป็นเป็นนายกรัฐมนตรีที่ไร้แผ่นดิน อันเป็นอุทธาหรณ์ให้กับนายกรัฐมนตรีรุ่นหลัง แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา.